Όσες και όσοι έχουμε απομείνει, μας
ζητείται να κάνουμε μαγικά, να βγάζουμε δουλειά για πέντε και για διάφορες
ειδικότητες παράλληλα, με εντατικοποίηση της εργασίας μας, με χαμηλούς έως
ανύπαρκτους προϋπολογισμούς.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, καλούμαστε να απολογούμαστε στον εισαγγελέα
για τις υποδομές που καταρρέουν, για τη δουλειά που δεν προλαβαίνουμε να
βγάλουμε. Πληρώνουμε τις πολιτικές δεκαετιών που υποτάσσουν το δημόσιο
συμφέρον στην κερδοφορία του κεφαλαίου, αντιμετωπίζοντας τις δημόσιες υποδομές
και τις τεχνικές λειτουργίες ως πεδία επιχειρηματικής δραστηριότητας, αντί να
εξασφαλίζουν τη συστηματική συντήρηση και τον δημόσιο έλεγχό τους.
Στο κάδρο αυτό προστίθενται οι
επιλογές των κυβερνήσεων και των δημοτικών και περιφερειακών αρχών. Πόσες
και πόσοι από εμάς δεν έχουμε ακούσει από γενικούς γραμματείς στις υπηρεσίες
μας ότι τα -λιγοστά- χρήματα του δήμου ή της περιφέρειας δεν τροφοδοτούν, όπως
θα έπρεπε, έργα υποδομής, αλλά φιέστες.
Οι εργαζόμενοι γινόμαστε ο εύκολος
στόχος, ενώ οι πολιτικές αποφάσεις που καθορίζουν την κατάσταση των υποδομών
μένουν στο απυρόβλητο.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι:
μήπως η διαρκής υποβάθμιση των δημόσιων τεχνικών υπηρεσιών συνδέεται με τη
σταδιακή εκχώρηση των λειτουργιών τους στον ιδιωτικό τομέα;
Όσο το προσωπικό μειώνεται, αυξάνονται
οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες, ενώ η πρόταση για ανάθεση εργασιών σε
εξωτερικούς «συνεργάτες» προτείνεται από τους αρμόδιους ως αναπόφευκτη λύση. Έτσι,
η ίδια η υποστελέχωση αξιοποιείται ως επιχείρημα για νέες αναθέσεις, αντί για
την ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών.
Η υποστελέχωση συνδέεται και με τη γενικότερη επίθεση στα δικαιώματα των
δημοσίων υπαλλήλων. Η κυβερνητική πολιτική της αξιολόγησης και η αμφισβήτηση
της μονιμότητας ενισχύουν την πίεση στους εργαζόμενους, μεταφέροντάς τους την
ευθύνη για τις δυσλειτουργίες υπηρεσιών που συστηματικά αποδυναμώνονται.
Σύμβουλοι και
αναπτυξιακές εταιρείες:
άλλος αμείβεται,
άλλος αναλαμβάνει την ευθύνη
Στις περιπτώσεις μικρών δήμων, ιδίως
στα νησιά, όπου οι τεχνικές υπηρεσίες είναι ανύπαρκτες ή δραματικά
υποστελεχωμένες, η υποστήριξή τους παρέχεται σε μεγάλο βαθμό από
αναπτυξιακές ανώνυμες εταιρείες, με τις οποίες συνάπτουν προγραμματικές
συμβάσεις. Βάσει αυτών, οι αναπτυξιακές εταιρείες αναλαμβάνουν σε ορισμένες
περιπτώσεις καθήκοντα διευθύνουσας - επιβλέπουσας υπηρεσίας για την
εκτέλεση των έργων.
Παράλληλα, σε μεγάλους δήμους, οι
-αρκετές- αναπτυξιακές εταιρείες μπορούν να λειτουργούν ως μηχανισμοί
διοχέτευσης δημόσιου χρήματος σε ημετέρους, με επαναλαμβανόμενες αναθέσεις
μελετών αμφίβολης χρησιμότητας.
Με αυτόν τον τρόπο εκτελούνται εργασίες
για τις οποίες άλλος αμείβεται, άλλος βγάζει τη λάντζα και άλλος αναλαμβάνει
την ευθύνη.
Το κρίσιμο δεν είναι μόνο η ανάθεση της
κατασκευής έργων σε ιδιώτες, αλλά η σταδιακή εκχώρηση του ίδιου του δημόσιου
τεχνικού έργου: του σχεδιασμού, των μελετών, της επίβλεψης και του ελέγχου.
Έτσι οι δημόσιες τεχνικές υπηρεσίες χάνουν τεχνογνωσία και περιορίζεται η
δυνατότητά τους να παρεμβαίνουν ουσιαστικά, με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.
Δημόσιες τεχνικές
υπηρεσίες για τις κοινωνικές ανάγκες
Η αποδυνάμωση των τεχνικών υπηρεσιών
δεν αφορά μόνο τις συνθήκες εργασίας των μηχανικών. Αφορά το ποιος σχεδιάζει,
ποιος αποφασίζει και ποιος ελέγχει τα δημόσια έργα και τις υποδομές. Οι
δημόσιες τεχνικές υπηρεσίες πρέπει να έχουν ουσιαστικό ρόλο στην ιεράρχηση των αναγκών, στην προστασία του
περιβάλλοντος και στην ασφάλεια των πολιτών, και όχι να περιορίζονται στη
διεκπεραίωση και στην υπογραφή εργασιών που ανατίθενται σε ιδιώτες.
Τα δημόσια κονδύλια οφείλουν να υπηρετούν τις
πραγματικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, με διαφάνεια, λογοδοσία και
προτεραιότητα στα αναγκαία έργα υποδομής — όχι στην επικοινωνιακή εικόνα των
διοικήσεων.
Απαιτούμε μόνιμες προσλήψεις προσωπικού
και μηχανικών, επαρκή χρηματοδότηση των τεχνικών υπηρεσιών, συστηματικούς
ελέγχους και πρόγραμμα συντήρησης των υποδομών, ώστε να εξασφαλίζεται η
ασφάλεια και η επάρκειά τους για τις σημερινές και τις επόμενες γενιές.
Απαιτούμε να σταματήσει η εκχώρηση
κρίσιμων τεχνικών λειτουργιών σε ιδιωτικά σχήματα, να ενισχυθεί ο δημόσιος
σχεδιασμός και έλεγχος και να μη μετακυλίονται στους εργαζόμενους οι ευθύνες
για τις ελλείψεις και τις πολιτικές επιλογές των διοικήσεων.
Δεν δεχόμαστε δήμους και περιφέρειες
χωρίς προσωπικό και υποδομές στην τύχη τους. Προτεραιότητα στις ανάγκες των
πολιτών και στα δικαιώματα των εργαζομένων!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου